Changing lanes

Het doel van mijn reis naar dit boeiende continent was in de eerste plaats vrijwilligerswerk. Via het reisbureau had ik mij geëngageerd voor een project van 12 weken in de therapeutische gemeenschap Nuevo Amanecer. Ik zou als 'psycholoog' vrijwillig de drugsverslaafden aldaar bijstaan en mijn ervaring van mijn stage zou daar een mooie hulp bij kunnen zijn...
Tijdens mijn vier weken Spaanse les begon ik echter het gevoel te krijgen dat ik toch niet echt weer onmiddellijk de psycholoog wou uithangen, ik had er precies even genoeg van. Het was een druk laatste jaar geweest en ik wou me even met iets anders bezighouden. De Spaanse school, die alle contacten regelt, hanteert een aangename flexibiliteit in het toewijzen van de projecten en ik zou zonder al te veel problemen kunnen veranderen, ik moest maar eens kijken wat me interesseerde. Een paar dagen later brachten we met heel de school een bezoek aan Cusco's jeugdinstelling, Marcavalle. Tijdens het bezoek raakte ik aan de praat met Juan Carlos, de psycholoog van dienst, die me vertelde dat hij graag een programma zou uitwerken voor de drugsverslaafde jongeren in de instelling. Op dit moment werd er immers op geen enkele manier aandacht besteed aan hun verslavingsprobleem en eenmaal ze terug buiten kwamen hervielen ze vaak in oude gewoontes. Toen ik hem vertelde dat ik een lange stage had gedaan in een centrum voor drugsverslaafden was hij erg enthousiast en vroeg me of ik geen zin had om met hem samen te werken. Drugs was niet echt zijn werkterrein en hij zou wel wat hulp kunnen gebruiken. Het klikte best met Juan Carlos (psychologen ondereen) en het leek me een fantastische uitdaging om zo'n programma van begin tot einde uit te werken. Ik zei hem dat ik geen expert was, maar wel wat bruikbare dingen kon aanbrengen, mits zijn hulp. De vrijwilligerscoördinator deelde onmiddellijk mijn enthousiasme en voor ik het wist had ik een nieuw project te pakken.
Twee weken later bracht ik nog een bezoek aan de instelling voor een laatste rondleiding en op het einde spraken we af al wat literatuur uit te wisselen, zodat we toch wisten wat onze beider invalshoeken zouden worden. Daarnaast kreeg ik Juan Carlos' zegen om de week nadien naar een driedaags congres te gaan over drugsverslaving in Arequipa. Bevriende vrijwilligers in Nuevo Amanecer (Cusco's therapeutische gemeenschap) zouden er naartoe gaan, samen met de directeur en een aantal oudere cliënten en ze hadden me uitgenodigd om hen te vergezellen. Juan Carlos en ik deelden wederom hetzelfde enthousiasme, het congres zou een mooie voorbereiding kunnen worden op het werk in Marcavalle. Wie weet deed ik er wel wat ideëen op voor ons programma in de jeugdinstelling en hoe dan ook zou het al wat culturele misverstanden over verslaving kunnen uitklaren...
en mijn voornemen om met iets anders bezig te zijn dan psychologie werd even ijl als de Cuscaanse lucht...