Cuscurama III: de regels van een Peruaanse vrouw

Peru is een verscheiden en boeiend land en ik had zeker nog niet met alle aspecten kennis kunnen maken, er was nog heel wat onontgonnen terrein te begaan...
Al weer een heel tijdje geleden was ik samen met Rein uitgenodigd op het verjaardagsfeest van de vader van zijn voormalige gastfamilie. Ik moest die avond Engelse les geven tot 21u en na een snel avondmaal haastte ik me naar het feest. Nog maar nauwelijks binnen werden de stoelen en tafels aan de kant geschoven om de dorstige Peruanen hun dans te gunnen en de rest van de avond zou de dansvloer geen rust meer gegund worden. Europeaan zijn bleek geen uitvlucht en evenmin onze licht onverdonderde gelaatsuitdrukking kon de meute mild stemmen.. we werden onverbiddelijk van onze stoelen gesleurd, werden verwacht ons aan te passen aan steeds wisselende streekdansen en zelfs ons onbekende groepsdansen werden ons niet onthouden. Onder de dansenden was zowaar een zeer mooie Peruaanse nicht van de familie aanwezig, wiens interesse mij al gauw tot iets individuelere dansen verleidde. Van het een kwam het ander en op het eind van de avond wist ik haar telefoonnummer te bemachtigen. Ik liet het ijzer niet afkoelen en al snel had ik een date voor het weekend...
De dag zelf belde ik nog even voor de laatste richtlijnen en ze vroeg naar haar thuis te komen, vanwaaruit we dan wel verder zouden zien. Nietsvermoedend nam ik een taxi naar een wijk in de buurt van het vliegveld en na wat zoeken belde ik aan bij een residentieel appartementsgebouw, waar duidelijk niet eender welke Peruaan zijn intrek kon nemen. Haar zus liet me binnen en ik werd naar de keuken begeleid.. waar ik het eerste half uur met de moeder zou moeten doorbrengen.. Ruthie, want zo heette ze, had blijkbaar nog wat werk in de badkamer. Naïef als ik was dacht ik gewoon dat het meisje wat te laat aan haar outfit begonnen was en ik keuvelde rustig met haar moeder, schoonbroer en zus, vergezeld van een cocathee en een stukje Paneton(Peruaanse Kerstcake geïnspireerd op de Italiaanse versie). Ruthie kwam de badkamer uit, haar schoonheid gedeeltelijk bedekt onder een laag schmink, en na een beleefd afscheid verlieten we het ouderlijke huis op zoek naar een taxi. De rit naar het centrum nam ik voor mijn rekening en ook het eerste drankje in een of andere vruchtensapbrasserie. Na die alcoholvrije consumptie trokken we naar Indigo, een van onze favoriete bars, en onderweg vroeg ze me of ik haar een snoepje wou kopen... hoewel steeds bereid tot hoffelijkheid, vroeg ik me toch af waarom het arme meisje zich een dergelijke kleinigheid niet kon veroorloven.. ze zei dat ze niets had meegenomen.. het begon me al lichtelijk te dagen. Ik kocht haar een snoepje en een sigaret (dat kan je hier apart kopen, zoals vroeger in de Goeden Koop.. weet je nog) en een weinig ontstemd ging ik haar voor naar ons volgende café. We vonden een gezellig hoekje en bestelden elk een biertje, de ober bracht ons een leeg glas en een flesje en liet het schenken aan ons over. Ik goot de Cusqueña gretig in mijn glas en begon te drinken... Ruthie's bier bleef onaangeroerd staan naast haar smachtende glas. In een tweede opstoot van hoffelijkheid en denkend dat het meisje weinig ervaring had met het in de hand houden van een schuimkraag, bood ik haar aan haar glas in te schenken.. graag zei ze, want zo moest dat eigenlijk.. en we moesten ook eerst klinken voor we ons glas aan onze lippen mochten zetten...
Het dagen en ontstemd zijn was stilaan geëvolueerd naar een lichte ergernis en ik smeet mijn last op tafel. Ik vroeg hoeveel fouten ik al gemaakt had deze avond... Wel, blijkbaar had ik op straat niet voor haar mogen lopen en moest zij ook steeds aan de kant van de muur lopen. De deur voor haar open houden had ik niet áltijd ter harte genomen en de hele avond voor haar betalen is simpelweg hoe het hoort. Dat halfuurtje met haar moeder was hoofdzakelijk om goedkeuring los te weken en als het even kon zou ik haar straks nog met de taxi naar huis moeten begeleiden.. de dubbele rit was uiteraard voor mijn rekening. Mijn tolerantie bleek zijn grens gepasseerd en ik maakte haar op een beschaafde manier duidelijk dat ik niet van plan was een protocol te volgen als ik met een meisje wou uitgaan. Ik had geen zin om haar heel de avond te betalen, wou niet de macho spelen die voor haar zorgde, betaalde en haar naar huis bracht en apprecieerde het meer als een vrouw haar recht op onafhankelijkheid opeiste. Ruthie had wel wat buitenlandse vrienden en begreep mijn bedenkingen.. ..maar toch bleek ze te verwachten dat ik de regels zou volgen. Onze diepgaande cultuurclash liet ook haar niet onberoerd en ze zei onze versiergewoontes eerder ongemakkelijk te vinden...
We slaagden erin onze botsende waardepatronen te laten voor wat ze waren, onverhoopt werd het zowaar nog gezellig en ik waagde het erop gebruik te maken van het moment.. de kus bleek onverwacht prepuberaal te zijn (hoewel ze 28 was) en wederom was de conservativiteit bevreemdend. Deze keer zei ik er niets van en even later bracht ik haar dan toch maar naar huis in een taxi. De even preutse afscheidskus werd vergezeld van de vraag haar te bellen als ik tijd had en ik begreep dat ook nu al de macht bij de man zou terecht komen. Ik keerde huiswaarts, betaalde voor de dubbele rit en lichtelijk ontsteld zocht ik mijn bed op.. voor ik insliep besefte ik dat dit niet voor herhaling vatbaar was, een meisje versieren volgens voorschriften en regels maakte het geheel net iets te gecompliceerd.. wie weet moest ik eerst een getrouwheidscertificaat kunnen voorleggen voordat ik een echt kus kreeg.. nee, ik zou gebruik maken van mijn positie in het spel en hoopte dat Ruthie niet te lang zou wachten op haar volgende telefoontje...