Cuscurama

Ik woon nu twee maand en half in Cusco, Peru. De 'Cusco shock' ligt mijlenver achter mij en ik merk dat de aanpassing stilaan al wat normvervaging teweeg brengt. De bussen met hun kapotte zetels en onbruikbare dashboard baren me geen zorgen meer; het gebrek aan stromend water op ons appartement tussen 13u en 18u en tussen 21u en 6u brengt geen ergernis meer teweeg; de opdringerige Peruanen in het centrum zijn een deel van het straatleven geworden en kunnen me nog zelden van mijn stuk brengen.. we lachen er zelfs steeds vaker mee. Je past je geleidelijk aan en voor je het weet draai je mee in het dagelijkse leven hier, sta je op straat antichuchos te eten (satés van rundsvlees en -hart), waar je voordien zo voor gewaarschuwd werd, en ben je de gewiekste verkopers te snel af door al af te dingen op hun prijs voor ze hem zelf nog maar gezegd hebben...
Cusco is eigenlijk best een grote stad. Met de lelijke, deprimerende buitenwijken erbij kom je aan een miljoen inwoners en het centrum van deze gringotown is een chaos van immer toeterende taxi's en verkopers in alle soorten en maten. Er wordt veel meer op straat geleefd en ook eten gebeurt meer buitenshuis. Elke straat is vergeven van eetgelegenheden, die vooral leven van de klanten die 's middags en 's avonds hun menu's komen eten. Soep en een keuze uit twee of drie hoofdgerechten, met een waterig theetje als afsluiter. Overdag zijn de straten van Cusco eigenlijk altijd druk. Plaza de Armas (het absolute centrum) kreunt onder de bonte toeristenstromen en ontelbare reisbureau's, de buurt rond Avenida del Sol ziet zwart van de volksrestaurantjes, kleine en grote winkels en wisselkantoren, in Tulumayo ligt een van de belangrijkste bus- en colectivohaltes, Avenida de la Cultura wordt overrompeld door schoolgaande tieners en universiteitsstudenten en verbindt Cuzco met twee belangrijke buitenwijken.. Cusco is een woelig oord en als Europeaan loop je de eerste weken verloren in deze mallemolen. Je gebrekkige Spaans moet de leidraad vormen in een bij wijlen onbegrijpelijk straatleven en de rust 's avonds heb je nodig om je zintuigen terug op krachten te laten komen... maar na twee maand is het anders.. je bent genoeg dingen gewoon geworden om een subtiele dynamiek te ontwikkelen in je relatie met de stad. Je Spaans heeft zijn sporen al verdient en je moet niet meer nadenken om straatverkopers van antwoord te zijn, je bent wat agressiever geworden in het verkeer om je plaats te verdedigen tegen het niets ontziende taxileger, je weet wat waar is en je kaartje begint weg te slijten in je achterzak.. soms begin je zelfs te genieten van die drukte en chaos, zoals je ook in een rommelige slaapkamer op je gemak kan zijn... het enige wat ons soms nog stadsstress bezorgt en menige vloek weet uit te lokken zijn de toeterende taxi's.. ze bespelen hun toeter meer dan hun versnellingspook en maken preventief schellere geluiden dan parende kalkoenen.. hoe dan ook, ik woon hier graag in Cusco, de Latijns-Amerikaanse leefwereld bestaat uit een verzameling van kleine dagdagelijkse pleziertjes, genesteld in het ongedwongene contact met de Peruanen die je een vaste klant mogen noemen.. en vele van die genoegens verdienen een klein verhaal de komende weken..