Kerstavond in La Paz

Tussen mijn drukke vrijwilligerswerk had ik de mogelijkheid gekregen een bescheiden vakantie in te plannen en in het gezelschap van een Hollands meisje, dat ik de eerste weken in Cusco had leren kennen, trok ik de laatste week van december naar het buurland Bolivië, waar we de feestdagen zouden doorbrengen… of toch zouden proberen het even ‘gezellig’ te maken.
Kerstavond, als de basis van al onze Kesselse familiefeesten is er een met onvervangbare allures. Eender op welke exotisch klinkende plek ik zou zijn, eender welke onbekend gerecht ik die avond zou voorgeschoteld krijgen, eender welke opschepperij ik tentoon zou spreiden, niets zou onze Belgische kerstboom kunnen imiteren. Desondanks had ik samen met Marijke toch het plan opgevat een zo exotisch mogelijke plaats op te zoeken en we zouden onze kerstballen ophangen in Rurrenabaque, een junglestad ten noorden van La Paz. De Westvlamingen die we waren tegengekomen in ons gezellige hostal in de Boliviaanse hoofdstad hadden ons dit idee ingefluisterd, maar waren zelf wel al drie dagen vruchteloos aan het wachten op hun vlucht. December en januari zijn de regenmaanden hier en vluchten stijgen en dalen bij hun gratie… ook wij bleken dezelfde pech te hebben, onze vlucht ging niet en we cancelden, we hadden te weinig tijd om te wachten. La Paz zou ons zijn beste kerstsfeer moeten bieden en commercieel gezien werd daar al hard aan gewerkt. Het uitgestrekte La Paz, wat naar het schijnt eender wanneer een straatmarkt op zich is, bruiste in elke hoek door de gigantische Kerstmarkt die verschillende grote straten en avenidas inpalmde. Het kwam erop neer dat je langs alle kanten ongeveer dezelfde prullen kon kopen in ontelbare straatkraampjes. Het centrum was bescheiden versierd met kerstverlichting, maar zelfs met deze ultieme poging kon het geheel niet tippen aan het Europese Kerstmis waar we elk jaar in België door overrompeld worden. Het weer was er hier uiteraard niet naar, maar daarbuiten leek het vooral iets extra dat de stadsbewoners er maar bij namen, omdat het toch een katholieke traditie was. Je kreeg niet het gevoel dat ze het meenden en als we niet zouden weten dat in België de adventskrans zijn laatste lichtjes gedoofd had, dan zouden we het geboortefeest haast voorbij lopen.
Aangezien onze Westvlaamse landgenoten eveneens gestrand waren zouden we samen Kerstavond vieren. De zoektocht naar een restaurant dat open was duurde drie uur en naarmate de middag vorderde daalden onze eisen, tot we uiteindelijk konden reserveren in een budgetrestaurant uit onze reisgids. Om toch wat huiselijke gezelligheid mee te pikken brouwden we Cuba libre’s in het hostal en samen met een bord Boliviaanse kerstkoekjes begon de sfeer er slok na slok in te komen. Toen er even later een Iers meisje heel alleen het hostal binnenkwam, haast onwetend over het thema van de avond, op zoek naar een betaalbare kamer, zagen we onze kans schoon om een eenzame uit te nodigen en onze Kerst werd er een stuk echter op. Twee uur later dan gereserveerd kwamen we uiteindelijk aan in ons restaurant, waar een bezielde ober zijn Kerstavond aan ons wijdde. Er werd ons picana en gevulde kalkoen geserveerd als typische gerechten, vergezeld van een oerslechte rode wijn. Cadeautjes waren er niet en een boom was ook moeilijk te vinden, maar met behulp van de behaaglijke kerstmuziek hadden we toch een beetje typische sfeer tegengekomen op een atypische 24e december.